بهترین ها را برای سرمایه گذاری انتخاب کنید

ویستا نامزد دریافت جوایز بین المللی سهام خصوصی 2022 سال. رای خود را صادر کنید

انتخاب بهترین ساختار سرمایه گذاری

هنگامی که یک شرکت به مقیاس خاصی می رسد ، یک سؤال مشترک این است که آیا و چگونه سرمایه سرمایه گذاران را جمع می کند.

این فرصت می تواند از تعدادی از نقاط عطف ناشی شود: تمایل به تسریع در رشد ، نیاز به تخصص عملیاتی ، بنیانگذار که می خواهد نقدینگی کند یا نیاز به تأمین بودجه کسب داشته باشد. هرچه کاتالیزور باشد ، گرفتن یک سرمایه گذار خارجی ممکن است بهترین گزینه برای یک صاحب مشاغل برای تحقق موفقیت آینده باشد.

برای شرکت های مستقر که با موفقیت در افزایش اولیه از سرمایه داران سرمایه گذاری حرکت کرده اند ، مرحله بعدی تأمین مالی می تواند به ویژه چالش برانگیز باشد. بسیاری از شرکت ها خود را بین اقلیت ، افزایش حقوق صاحبان سهام و اکثریت ، خرید سهام خصوصی انتخاب می کنند. ضروری است که صاحبان مشاغل هم مزایا و هم عواقب آن را که هر ساختار سرمایه گذاری می تواند در تجارت خود داشته باشد درک کنند.

بررسی سرمایه گذاران

شناخت انگیزه های مختلف در پشت اقلیت و سرمایه گذاران اکثریت مهم است. سرمایه گذاران اقلیت (به عنوان مثال ، بنگاه های سهام عدالت) به طور معمول در ظرفیت پرخطر/بالا پاداش کار می کنند ، که در آن یک سرمایه گذاری واحد می تواند یک صندوق کامل را برگرداند یا فراتر از آن باشد. استراتژی آنها شکار برای "اجرای خانه" است ، و آنها اغلب به شرکت هایی که در آن سرمایه گذاری می کنند برای پیگیری استراتژی های با ریسک بالاتر که امیدوارند بتوانند بازده مالی بزرگ را ایجاد کنند ، سوق می دهند. از طرف دیگر ، شرکای سرمایه گذاری اکثریت (به عنوان مثال ، شرکت های سهام خصوصی) به طور معمول با یک استراتژی تغییرپذیری ریسک پایین تر و پایین تر عمل می کنند ، جایی که هر سرمایه گذاری بازده کمتری را در صندوق کلی ایجاد می کند. با این حال ، بازده ها معمولاً سازگارتر و قابل پیش بینی هستند. برای ادامه قیاس بیس بال ، این سرمایه گذاران برای کمک به دستیابی به "دو برابر" یا "سه گانه" برای بسیاری از شرکت های پرتفوی خود تمرکز می کنند. ارزیابی این سوابق مهم است تا اطمینان حاصل شود که انتظارات از ابتدا تراز شده است.

سرمایه گذاری های اقلیت

هنگامی که یک شرکت از یک سرمایه گذار اقلیت سرمایه خود را جمع می کند ، سرمایه اولیه را دریافت می کند ، که برای تأمین بودجه رشد شرکت ، پول نقد را برای ترازنامه فراهم می کند. گاهی اوقات یک سرمایه گذار اقلیت سرمایه ثانویه را ارائه می دهد ، که نقدینگی را برای سهامداران موجود فراهم می کند. سرمایه ثانویه خالص برای سرمایه گذاری در اقلیت ها سخت تر است زیرا سرمایه گذاران جدید انتظار دارند که سهامداران موجود همچنان سهم مادی در تجارت را داشته باشند.

اگر سرمایه گذاران موجود در کنار سرمایه گذاران جدید سرمایه گذاری نکنند ، سرمایه اولیه و ثانویه سهام سهام موجود را رقیق می کند (درصد مالکیت را کاهش می دهد). با این حال ، دو مزیت قابل توجه برای افزایش اقلیت وجود دارد. اولین مورد این است که افزایش اقلیت ها اغلب به ارزیابی بالاتری می پردازند زیرا از حمایت های نزولی برای سرمایه گذار جدید برخوردار است (به تصویر زیر مراجعه کنید). یکی دیگر از مزیت های مهم این است که سهامداران موجود همچنان به حفظ کنترل عملیاتی و مالی در شرکت ادامه خواهند داد. اگر یک بنیانگذار قبلاً سرمایه نهادی را هرگز سرمایه گذاری نکرده باشد ، درخواست تجدیدنظر در حفظ کنترل در یک ارزیابی بالاتر می تواند یک مزیت مهم باشد ، اما می تواند با هزینه ای حاصل شود. در اینجا برخی از ملاحظات آورده شده است:

1. شرایط سنگین

درک این نکته ضروری است که سرمایه گذاران مختلف ترجیحات مختلفی را ارائه می دهند که بر میزان درآمد یک شرکت در طی یک رویداد انحلال یا خروج تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، سرمایه گذاران ممکن است یک سهام ترجیحی شرکت کننده را پیشنهاد کنند ، که در آن پس از انحلال یا خروج ، ابتدا سرمایه گذاری خود را به دلار برای دلار دریافت می کنند و سپس درصد از درآمد باقی مانده را نسبت به مالکیت خود به همراه سود سهام که به مرور زمان ترکیب می شوند ، دریافت می کنند. این امر نه تنها محافظت نزولی را برای سرمایه گذار جدید فراهم می کند ، بلکه بازده آنها را با هزینه سایر سهامداران نیز به طور معناداری افزایش می دهد. در نتیجه ، این نوع ساختارها منجر به مشوق های نادرست و پرداخت بین سهامداران ترجیحی (سرمایه گذاران اقلیت جدید) و سهامداران مشترک (بنیانگذاران و سهامداران اصلی) می شوند. همچنین ، مسدود کردن حقوق در مورد فروش/سرمایه های آینده ، حقوق تصویب و بازخرید اجباری می تواند احتمال اینکه بنیانگذار را با نتیجه مالی مثبت دور کند ، کاهش دهد ، حتی اگر خروج برای سرمایه گذاران مثبت باشد. به همین دلیل ، اگر دارای ترجیحات یا شرایط سنگین دیگر باشد ، نمی توان از ارزش بالاتری برخوردار شد.

2. کمبود ارزش عملیاتی

یک وضعیت با ریسک بالاتر/پاداش بالاتر به این معنی است که سرمایه گذاران اقلیت اغلب برای افزودن ارزش عملیاتی - که در آن یک سرمایه گذار تخصص تجاری و راهنمایی استراتژیک را ارائه می دهد - به سرمایه گذاری کمتر تحریک می شوند. با طیف گسترده ای از سرمایه گذاری ها و درصد کمتر در معرض خطر ، انگیزه ای برای پرورش رهبری هر شرکت برای موفقیت وجود دارد. این ساختار سرمایه گذاری همچنین ممکن است فشار بیشتری را بر روی تیم های بنیانگذار و مدیریتی برای دستیابی به نتایج بالاتر ایجاد کند.

3. خطر ذاتی بالاتر

با یک سرمایه گذاری واحد که می تواند چندین برابر را در یک صندوق بازگرداند، سرمایه گذاران اقلیت می توانند ضررهای ناشی از چندین سرمایه گذاری در پرتفوی خود را بپذیرند. در نتیجه، سرمایه گذاران در حال رشد تمایل دارند روی سرمایه گذاری های خود شرط بندی بیشتری کنند و مایل به گرفتن تصمیم های پرمخاطره، به امید پرداختی بزرگ هستند. این تصمیمات ممکن است به نفع شرکت نباشد و محیطی پرخطر برای بنیانگذاران و سهامداران ایجاد کند. افزایش یک دور از سهام رشد اغلب می تواند منجر به نیاز به دورهای آینده سرمایه شود، که نتیجه تصمیمات با ریسک بالاست که باعث کاهش بیشتر سهامداران عادی می شود.

سرمایه گذاری اکثریت

سرمایه گذاری های عمده، سرمایه ثانویه را فراهم می کنند، که به مالکان فعلی نقدینگی می دهد، زیرا سرمایه گذار جدید نیاز به خرید درصد بالایی برای مالکیت اکثر سهام دارد. این ساختار سرمایه گذاری می تواند از 51 درصد مالکیت، که سهامداران فعلی بخشی از سهام خود را «تغییر می دهند» تا مالکیت 100 درصد، که در آن سهامداران فعلی به طور کامل نقدینگی می کنند، متغیر باشد. بزرگترین محرک برای غلبه بر سهام، توانایی مشارکت در روند صعودی ایجاد شده توسط سرمایه گذار جدید است. با سرمایه گذاری اکثریت، یکی از مزیت های کلیدی برای سهامداران فعلی این است که می توانند با دریافت نقدینگی جزئی، سرمایه گذاری خود را مورد تمسخر قرار دهند، در حالی که همچنان در پتانسیل صعودی آینده شرکت مشارکت دارند.

تمایز و مزیت کلیدی دیگر برای سرمایه گذاری اکثریت، ارزش عملیاتی است که برخی از شرکت های سرمایه گذاری ارائه می کنند. با داشتن اکثریت سهام در شرکت، سرمایه گذار برای اولویت بندی رشد استراتژیک کسب وکار تشویق می شود و اطمینان حاصل می کند که رویکرد عملیاتی آن با استراتژی کسب وکار از آغاز رابطه همسو است. زمانی که یک شرکت بیشتر بر موفقیت بلندمدت یک شرکت متمرکز است، سرمایه فکری - مانند تخصص در استخدام استعدادهای مناسب و گسترش در بازارهای عمودی جدید - در معرض تخصص و بهترین شیوه های بیرونی قرار می گیرد.

با این حال ، از آنجا که سرمایه گذاران اکثریت اشتهای کمتری برای ریسک دارند و نقدینگی بیشتری را برای سهامداران موجود فراهم می کنند (از این طریق سرمایه گذاری اصلی آنها را از بین می برند) ارزیابی اولیه بودجه اغلب کمتر است. علاوه بر این ، بسیاری از بنیانگذاران ممکن است از کنترل قانونی شرکت های خود به یک سرمایه گذار احتیاط کنند. با این حال ، با داشتن الگوی مناسب شرکت و مشارکت ، بنیانگذار برای تصمیم گیری استراتژیک و مدیر عملیات روزانه مؤثر خواهد بود. از آنجا که همه سرمایه گذاران اکثریت به طور برابر ایجاد نمی شوند ، برای بنیانگذاران بسیار مهم است که وقت خود را صرف دانستن نحوه عملکرد بنگاه های مختلف کنند. اطمینان از تراز واضح بر روی اهداف ، به بنیانگذاران کمک می کند تا پس از بسته شدن معامله ، از هرگونه شگفتی جلوگیری کنند.

یکی دیگر از ملاحظات قبل از تأمین سرمایه گذاری اکثریت این است که آیا سابقه آهنگ سرمایه گذار مطابق با انتظارات شرکت است یا خیر. یک سرمایه گذار موفق سابقه گسترده ای در زمینه رشد شرکت و مجموعه ای از بهترین شیوه ها در اختیار آنها خواهد داشت. سرمایه فکری شرکت بر اساس این تجربیات می تواند برای هر شرکتی که به دنبال مقیاس است ، ارزش ارائه دهد.

"برای صاحبان مشاغل ، تحمل شما برای ریسک و تمایل به تخصص عملیاتی برای رسیدن به نتیجه مطلوب شما است."

انتخاب مسیر درست

در حالی که هیچ فرمولی برای تعیین کدام دوره عملی هنگام تأمین سرمایه وجود ندارد ، مهم است که صاحبان مشاغل در مورد رشد طولانی مدت خود از نظر استراتژیک فکر کنند. مشارکت مناسب یک شرکت را به ارتفاعات جدید سوق می دهد و به آن کمک می کند تا در مناطق رشد گسترش یابد که بدون سرمایه و تخصصی که سرمایه گذار ارائه می دهد غیرممکن است. مشارکت اشتباه می تواند یک شرکت را در جهت اشتباه سوق دهد و ارزش را نابود کند.

بسیاری از پیشنهادات می توانند از نظر سطح مشابه به نظر برسند ، بنابراین درک استراتژی و انگیزه یک سرمایه گذار قبل از همکاری با مشارکت مهم است. مهم نیست که یک شرکت در چه مرحله ای از درآمد قرار دارد یا بنیانگذاران در چه مرحله ای قرار دارند ، مرحله بعدی رشد به احتمال زیاد به رویکرد بسیار متفاوتی از آنچه برای رسیدن به مرحله فعلی خود نیاز دارد ، نیاز دارد. داشتن اطلاعات مناسب در مورد انواع مشارکتهای سرمایه که در دسترس است ، اولین قدم برای تسریع در رشد یک تجارت است و اغلب می تواند آغاز یک دوره جدید برای یک شرکت باشد.